Limerysta za trzysta

Są chwile w życiu poety....

2009-05-30T11:58:00.000-07:00

... gdy musi się napić. Ten stan rzeczy jest dosyć często spotykanym zjawiskiem wśród twórców maści wszelakiej, często też spotykanym pod hasłem: brak weny twórczej. Zadajecie sobie pytanie: co wtedy robi twórca, aby zmienić ten stan rzeczy, to swoiste inwalidztwo twórcze? Odpowiedź jest prosta: nie robi nic, po prostu zamyka się w...telewizorze czekając na lepsze czasy. Nie,nie, oczywiście chodzi do pracy, odwala te swoje osiem godzin, chociaż w tym czasie mógłby spokojnie obejrzeć powtórkę jednego z seriali, emitowanego na którymś z sześciu dostępnych dla niego kanałow telewizyjnych. Przyzwoitość mu na to nie pozwala, więc twórca czołga się pięć dni w tygodniu do tramwaju, by zmóc przykry obowiązek pracy, walcząc przy tym o przetrwanie z innymi czołgającymi się, którzy nie przebierają w środkach, by też móc wypełnić swoje obowiązki względem pracodawcy. Gdy już twórca osiągnie cel, jakim jest brama jego przedsiębiorstwa, kolejnym jego krokiem jest podpisanie listy obecności i zjedzenie śniadania, zrobionego przez żonę, przy akompaniamencie słów, mających w twórcy wywołać poczucie winy z powodu nic nie robienia. Po skonsumowaniu śnaidania, twórca dowartościowany kanapkami żony, udaje się na codzienne, obowiązkowe rekolekcje z szefem, z których nic nie wynika, a które wywołują ogólne znudzenie wśród czołgających się, poparte bezkompromisowym i skonsolidowanym ziewaniem. Po rekolekcjach twórca czyta codzienny przegląd prasy, ze szczególnym uwzględnieniem informacji biznesowych, mających pobudzić twórcę do działań na rzecz pracodawcy. Gdy to następuje, twórca przystępuje do wypełniania swoich obowiązków, bez widocznego entuzjazmu, mając na uwadze ich szybkie wykonanie i nie mniej szybką ewakuację z terenu zagrożonego wciągnięciem go w okowy zaangażowania. Twórca stara się go unikać, w celu dalszego pogłębiania stanu "bezwartowości wartości", sięga po podręczny notatnik, w celu zapisania przychodzących mu do głowy myśli, co pozwala mu na dalsze odciągnięcie w czasie spełnienia obowiązków względem..., wiadomo kogo. W ten sposób kolejne minuty zostają wykorzystane do dowartościowania "bezwartowości wartości", co skraca o kolejne godziny czas, przeznaczony dla, wiadomo kogo. W tym właśnie czasie powstają "dzieła", które twórca notuje, nie zwracająć uwagi na uwarunkowania otoczenia. Np.takie:

Młoda panna mieszkanka Pilzna
Miłości francuskiej raz lizła
Od tej pory podniety
Może dać jej niestety
Tylko z wielkim chujem mężczyzna

Są to niestety tylko lekkie podmuch "weny", która nijak nie daje ciąnąć się twórcy za włosy, a wręcz przeciwnie, wiejąc mu w twarz, doprowadza do "twórczej ruiny". Po ciężkiej pracy, tworca ewakuuje się z powrotem do tramwaju, aby po kilkudziesięciu minutach stania na jednej nodze dotrzeć do domu. Przy dobrej koniunkturze, twórca może zająć miejsce siedzące, co pozwala mu na ewentualną "przechadzkę po osobistych stanach świadomośći", wywołując kolejne "podmuchy weny". Oto typowy dla takiego stanu "podmuch":
Małomówny nekrofil z Krakowa
Na rozedmę płuc zachorował
Poszedł więc do doktora
Ten rzekł: najwyższa pora
Byś przy trumnach już tak nie harował

Twórca wraca do domu, odgrzewa, przygotowany przez żonę obiad/lub też nie/ i siada do komputera, mając nadzieję na przypływ brakujących mu "sił twórczych", obiecując sobie i wszystkim dookoła zmianę istniejącego stanu rzeczy. Pomimo starań i braku spodziewanego efektu, twórca "odgrzewa" stare "półprodukty", poprawia je i udostępnia je innym, mając nadzieję na..., właściwie nie wiadomo na co. Odgrzewane "półprodukty" wyglądają mniej więcej tak:

Ptaszęta karmiąc w Krotoszynie
Zgięło się w pół pewnej dziewczynie
Uklękła na kolanach
Raz pozycja wybrana
Ptaszek dziubnął tam gdzie powinien

"Odgrzewając półprodukty", twórca udziela się, biorąc udział w konkursach i publikując na forach, co pozwala mu na osiągnięcie stanu "rzekomoopuszkowego" zadowolenia, mającego dowartościować twórcę i uwidocznić innym, że z twórcą nie jest aż tak źle, jak kreują to potencjalni "wrogowie". I co? I nic, ten stan trwa najczęściej przez okres zimy i przedwiośnia, po tym okresie następuje "zazielenienie" istoty szarej twórcy, czego dobitnym przykładem jest ten wpis i wielość szkiców wypełniających notatnik twórcy;

Roztargniony młodzieniec z Sopotu
Z erekcją miewał wiele kłopotu
Gdy ostre chcice miewał
wtedy donośnie śpiewał
Kalecząc dziurę pośrodku płotu

I to by było na tyle, nie ma sensu dalej pisać o "twórczej depresji" TWÓRCY, który i tak pozostanie tam, gdzie znajduje się "poetycki śmietnik", pośród wielu "Twórców", którzy jak on, nie znaleźli dostatecznej mocy, by być "Twórcą o ludzkiej twarzy" i powiedzieć wszystkim zainteresowanym, o co tak naprawdę chodzi. Tak naprawdę niewiele potrzeba, Panie Z.A.! Piszę to, bo i tak Pan tego nie przeczyta, a gdyby nawet, to co...? Czas tryska jak nasienie, Panie Z.A! Nasienie i siebie, trzeba szanować!

Jak się bawią poeci? cd historii na zlecenie.

2009-02-20T03:26:00.000-08:00

Wymieniony w poprzednim poście Piotr, dostał kolejną porcję poezji na zlecenie, dotyczącej Magdy Ka. Jak pamiętacie na początku był krótki limeryk. Był, ale w głowie poety tliło się zarzewie czegoś większego, bardziej doniosłego, wręcz monumentalnego.Rozpalanie "ogniska twórczego" i jego poszukiwania trwały cały tydzień, ponieważ właśnie w tym okresie ostro spadały akcje przedsiębiorstw, w które zainwestował poeta.Gdy już wszystko jako tako się poukładało/posprzedawało bez większych strat/,poeta przystąpił do wyboru tekstu, na podstawie którego miał powstać twór o Magdzie Ka. Nie zabrało mu to już tak wiele czasu, padło na Jana Kochanowskiego. Wybór nie był trudny, albowiem poeta dokonywał przeróbek fraszek wyżej wymienionego. Jako się rzekło, tako się stało, takoż powstało poniższe dzieło.
www.meta.fora.pl
Alternatywne Forum Literackie - na tym forum działam , zarejestrowany jako NOREM, można tam przeczytać "dzieła" dotą

Rozpacz wampirza a la Kochanowski.
Wielkieś mi pustki
uczyniła, Magdo Ka
w domu moim,
rozbrajając granat w bardzo
ciężkiej zbroi.
Oczami wyobraźni widzę
strzępy Twoje,
wyrwane z zawiasów drzwi
dębowe moje
i dach
co jak piórko uleciał
w przestworze,
gdy się tym granatem
bawiłaś, Niebożę.

Już więcej nie zobaczę
Twojego oblicza,
już dla mnie nie zatańczy
na wietrze spódnica,
już nigdy ci nie sprawdzę
Twego uzębienia,
by wstawić Ci plombę
z atomowego rdzenia.

Na co mi w piwnicach
zbiory krwi niewieściej
i pełne braci wampirzej
Krakowskie Przedmieście.
Na co mi to wszystko,
po co żyć, ma luba
gdy Ciebie nie widzę
ostateczna zguba.
Na co mi to wszystko:
bogactwa, zamczyska,
kiedy Twej postaci
nie zoczę już z bliska
Na co mi kolczyki
wbite w każde miejsce,
kiedy mi ma luba
żyć się wcale nie chce.

Niech w dwa serca Nasze
jesionowy kołek,
wbije z precyzją wielką
stary woźny Bronek,
niech w piwnicy zamkowej
złoży nasze ciała,
by z KRUS-u kontrola
nic do nas nie miała.

Wielkieś mi pustki uczyniła,
Magdo Ka,
więc zjadłem sobie
owoc gra-na-ta.

Tak się bawią poeci, co wy na to? Kto zgadnie, jaki to utwór Jana z Czarnolasu?

Bywa tak,że wena chwyci poetę w najmniej odpowiedniej chwili i dostarczy tematu na kolejne "dzieło". W piśmie Posłaniec Serca Jezusowego, które wpadło mi w ręce w pracy/w szpitalach tak bywa/ znalazłem utwór "Ostatni mazur 1863r."/sł.Ludwik Ksawery Pomian-Łubiński, muz. Fabian Tymulski/ciekawe imiona, nazwiska także./, od razu skojarzył mi się ten tekst z rzeczoną Magdą Ka. Dlaczego akurat z nią? Tego niestety nie jestem w stanie wyjaśnić, po prostu nie wiem. Co z tego wyszło, no trochę to wulgarne, ale należy wziąć pod uwagę fakt, że utwór ten pisany był na zlecenie.

Jeszcze jeden numer dzisiaj,
choć poranek świta.
Czy pozwoli panna Magda?-
Młody Piotr się pyta.

Co za pyta -Magda pyta,
Panie, w kącie stoi?
Niech kochana Panna Magda,
pyty się nie boi/2x/

Już pan Piotr ją obłapuje,
ręka pod sukienkę.
Pyta rośnie co raz większa,
Magdzie łono mięknie

Ach, urocze to narzędzie,
które w ręku trzymam.
Czemuż ono takie wielkie
Czemuż się napina/2x/

Już chałupa drży w posadach,
słychać głośne jęki.
To olbrzymi kutas Piotra,
zadaje jej męki.

Co za rozkosz- krzyczy Magda,
przeżyje katusze.
Niechaj że rychło kawaler,
posiądzie mą duszę/2x/

Tekst można traktować jako wiersz, lub jeśli ktoś zna melodię, potraktować jako pieśń biesiadną i zaśpiewać u "cioci dewoci" na imieninach. Satysfakcja cioci gwarantowana, autor nie ponosi jednak odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia mechaniczne ciała, a także straty finansowe, jakie mogą wyniknąć, w wyniku niezadowolenia cioci, z odśpiewania tej biesiadnej piosenki.

Takoż bawią się poeci, rzekł poeta NOREM, a po chwili nie co dłuższej, znalazł się pod stołem

Jak się bawią poeci?

2009-01-19T22:21:00.000-08:00

Po pierwsze; piszą blogi, patrz ostatnie wpisy, bardzo nieregularne z powodu ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego i ogólnej niechęci prowadzącego i chwilowej "depresji".
Po drugie; piszą na zamówienie. Niejaki Piotr Fijał, miłośnik cygar i uczestnik spotkań Pierwszej Krakowskiej Loży Fajki, przesłał mi maila z danymi młodej kobietki z prośbą, o napisanie krótkiego utworu satyrycznego na temat rzeczony. Nie trzeba było długo czekać, aby taki utworek powstał/ tylko dwa miesiąće, tyle trwa mniej więcej okres produkcyjny, zanim "twórca" się pozbiera i coś skrobnie./ Pto produkt finalny:

Raz wampirzyca o imieniu Magda,
na śniadanie pana Piotra zjadła,
Tomkiem se poprawiła
byczej krwi się napiła
i na miotle na sabat wypadła.

Po trzecie; logują się i bywają bardzo często na portalach poetyckich, komentując to, co napiszą inni. Gdy już skończą komentować, wtedy w ramach komentowanego utworu, zaczynają figlować, najczęściej krótkimi, czterowierszowymi tekścikami satyrycznymi. Oto próbki jednej z takich konwersacji forumowych:

POSZARPANY
zaplatam cierpkie węzły
słów ściegi
z kory mózgowej
aporty

jak swetry sknocone
epilepsją śliny
gramolone prawdy
świecowe

spowiedliwość na klatę
przyjmuję
z główki uderzając
globus

prosto w Pireneje

Od tego wiersza i jego skomentowania się zaczęło. Napisał go forumowicz Jagint.
Po kilku fachowych komentarzach forumowiczów, nastąpiło pytanie norema:

A co to spowiedliwość? Czy to to samo co spolegliwość?

Jagint odpisał: Niet. To raczej pochodna od spowiadania. Norem, czyżbyś miał brudne myśli?
No i się zaczęło./nie wiadomo kiedy się skończy, będę o fakcie zakończenia informował blogowiczów.// Oto efekty tych pogaduch, czuj duch!

Jestem czysty jak nigdy
byłem u spowiedzi
ksiądz dał mi rozgrzeszenie
z tego co we mnie siedzi. Smile

choćbyś był u biskupa
i nie wiem jak go ucieszył
to i tak blada dupa
z tego cię nie rozgrzeszy

bo grzech to ciężka sprawa
i waży więcej z wiekiem
jak pełna mięsa strawa
z niedobrym kwaśnym mlekiem Wink

po kwaśnym mleku mój panie
kaca się nie ma wcale
jest tylko leciutkie sranie
a grzechy zostają dalej

chowają się gdzieś w gardzieli
bladością twarzy strasząc
by rankiem po niedzieli
przeprosić się z nową flaszą

Poszliśmy w naszej zabawie słowem dalej, bo tak nam się chciało, a "jaj" robienia było za mało.

Dość mądrej głowie po słowie
Moi drodzy panowie
Choć wódki nie piję wcale
to grzechy zostają dalej

więc ciążą ci one podwójnie
bo dźwigasz sumienie w zapasie
a wódka tak czasem kujnie
że nie czuć niczego po czasie

Jak już mnie wsadzą do trumny
ubiorą w czarny garnitur
zwisać mi będzie los durny
w rajski wybiorę się tour

masz kłopot mój przyjacielu
boś środek transportu popieprzył
taksówka a nie trumny czeluść
raj znajdzie gdzieś bliżej najlepszy

Co mi tam taksówki
zapchane tramwaje,
uwielbiam rowerek,
i do Tour de France staję.
Zajmę w nim pierwsze miejsce,
szans nie dam nikomu,
wiersz o tym napiszę
gdy wrócę do domu.

więc wiersz o pedałach w drodze
pobudzić ma ludzi do ruchu
lecz prawda bolesna jest srodze
że leżeć jest lepiej na brzuchu

leż sobie bracie na brzuchu
leż, na tapczanie w bezruchu
napięcie tobie opadnie
gdy cię lustrzyca* dopadnie
*bardzo poważna choroba,
wieku dojrzałego
gdy człek w lustrze szuka
swojego małego.

Tak na Alternatywnym Forum Poetyckim bawili się słowem: norem Jagint i Grzech Pierwotny, kibicuje nam w wyścigu czerwona oranżada. Wyścig trwa...

LIMERYKI POD-RÓŻNE

2008-11-25T06:06:00.000-08:00

W pociągu relacji Kraków - Wrocław, jechało sobie czterech, naładowanych pozytywną energią, młodych ludzi. :-) Ich pozytywnym "akumulatorem" była pewna Joanna, reżyserka, która stała się mocą sprawczą ich wyjazdu do miasta nad Odrą na festiwal teatrów off-wych. Jechali w wagonie dla palących, bo jak stare przysłowie twórców mówi; poezja lubi dym. Jak na wstępie, było ich czterech: Jaro. G, znany animator kultury osiedlowej, poeta, tekściarz,"stręczyciel" tego wyjazdu/nie mylić ze sponsorem/, Kris, osiedlowy prozaik, Michał-fotoreporter wyprawy oraz Piotr,twórca, znany pod pseudonimem Norem. To, co ich łączyło, to oprócz wspólnej podróży takżę duże poczucie humoru. Po zjedzeniu śniadania i wypaleniu kilku papierosów, kilku minutowej drzemce , zaczęli się nudzić obserwacją mijanych wiosek i miast, mało co nie pozjadali się na wzajem, strasznie ziewając, postanowili stworzyć podróżne dzieło, na miarę Jakuba Rożenka, limerysty. Oto plon tej podróży, obfity, jak na tak krótką podróż. :-)

Wstępniak
W pociągu relacji Wrocław-Kraków
podróż odbyło czterech Polaków
Że czas dłużył im się bardzo,
jedli chleb oni z musztardą,
obgadując nie tylko rodaków

XXX

Raz pewien poeta w pociągu
trzymał swe jądra w przeciągu.
Tak mu jedno zawiało,
że nic mu nie chciało;
nie dał rady, zabrakło mu prądu

XXX

Pewien charakterystyczny aktor
przesiadł się z Mercedesa na traktor,
bo była taka potrzeba
by zagrać w sztuce pojeba;
napęd dał mu jądrowy reaktor.

XXX

Jarek z Krzyśkiem mieli nadciśnienie
i zmieniali często ogumienie.
Rzekł i kardiolog: panowie,
niech człon nie miesza Wam w głowie
szanujcie jakże cenne nasienie!

XXX

Pewien Piotrek miał dość krzywe prącie
co działało mu przy zmiennym prądzie.
Dostawał ostrego wzwodu,
gdy włączał się do obwodu,
do kładzenia przewodu miał Brońcie.

XXX

Raz pewna stara rura z Nebraski
wieszała w internecie obrazki.
Natchnęło to hydraulika,
więc wysłał jej emailika:
nie obejdzie się ruro bez laski.

XXX

Pewien górnik z kopalni Bytom,
rozbijał przodek węglową pytą.
Dbająć o własną formę,
wykonał roczną normę.
Jak on to robił, jo sie pytom?

XXX

Raz gość, co zwiedzał Kanał Sueski,
przysiągł miłość do grobowej deski,
lecz umarł on w toalecie
gdy usiadł na klozecie;
jego trumna z dębowej jest deski.

XXX

Poliglota co znał niemiecki
często zaglądał pod babskie kiecki.
Raz zoczył rzecz niebywałą,
chciał zwalczyć ją własną pałą,
lecz nie mógł sprostać: był proradziecki.

To nie czytanka dla dzieci,
tak się bawią poeci!

WŁOCHATA PERŁA...

2008-11-07T10:50:00.000-08:00

... była sobie na "wywrocie". Jej ego, było wyższe niż Mt. Everest, przewyższało ją samą. Cóż, są tacy ludzie na tym świecie i nie przeszkadzają mi oni, dopóki nie dadzą "popalić" otoczeniu, w które weszli i nie dotkną mnie osobiście. Tak się stało niestety, w przypadku Włochatej Perły z Sopotu, dała swoimi wypowiedziami zarówno mnie jak i innym uczestnikom forum poetyckiego "popalić", brakiem kultury poprzez swoje wypowiedzi, tak że wszyscy mieli jej dosyć. W jednym z postów obiecałem jej, że stanie się bohaterem mojego "dziełka", co przyjeła z zadowoleniem, nie wiedząc, co ją czeka. Oto owe "dzieło":

Raz pewna "dama" rodem z Sopotu,
trafila kulą, tuż obok płotu.
Rzekł jej mistrz rzutu dyskiem:
ręką pracuj, nie pyskiem,
więcej serca w to włóż i polotu.

Nie wiem czy pani WP to dziełko się spodobało, nie raczyła odpowiedzieć, gdy poprzez pocztę "wywroty", wysłałem jej owo "dziełko", jednakże na forum, jak narazie o niej ucichło, ku mojemu niezadowoleniu, LUBIĘ TAKIE "WENY" jak pani WP.

W następnej odsłonie limeryki podróżne> Zapraszam!

Dawno mnie tu nie było...

2008-11-01T10:53:00.000-07:00

... nie zawsze jednak jest to zależne od piszącego, cholerne komputery lubią się psuć! Ale od czego się ma przyjaciół? zawsze pomogą, sprawdzą, co jest grane, i po kilku dniach znów można pisać. Dzięki Radziu! Kiedyś o tym napiszę limeryk, specjalnie dla Ciebie.
Do tej pory nie miałem okazji aby pochwalić się swoją "twórczością" limeryczną, ale czas zacząć się chwalić, skoro narazie nikt tutaj nie zagląda i mnie nie chwali.:-) Od pewnego czasu działam na portalu wywrota.pl , pod nikiem "norem". Od momentu kiedy zacząłem "wystawiać" swoje małe dziełka limeryczne, poruszyłem towarzystwo z forum poetyckiego, ku mojemu i forumowiczów zadowoleniu i utwierdziło mnie też, w obranym przeze mnie kierunku. Zapraszam na "wywrotę", do archiwum z moją "twórczością". :-)

W mojej krótkiej "działalności" limerycznej, niewielką, narazie, porcję, stanowią limeryki-dedykacje, dla osób, które w jakiś sposób są ze mną, mniej lub więcej związane. Oto mała próbka:

Pewien Peter żył sobie w Petrze
bo tam było świerze powietrze.
Spotkał na szlaku Gochę,
chciał poświntuszyć trochę,
lecz po gębie dostał Peter w Petrze.

Limeryk ten napisałem mojej serdecznej przyjaciółce z bardzo odległych lat dziecięcych, Gosi Hajdos, która odnalazła mnie poprzez portal nasza-klasa, i z którą poprzez ten portal, utrzymuję kontakt. Ską

Tramwaj zwany, weną tworczą...

2008-10-17T09:42:00.000-07:00

Ulubionym miejscem, w którym powstają, zarówno limeryki jak i wiersze, jest tramwaj. Jest on kopalnią tematów, siedząc sobie cicho,, nasłuchuję i obserwuje "krakusów", podążających do swoich miejsc pracy. Jestem w tej uprzywilejowanej sytuacji, że wsiadając na początkowym przystanku, zazwyczaj siedzę, co nie jest takie łatwe, biorąc pod uwagę fakt, że nowoczesnych, pojemnych tramwajow, jeździ po Krakowie zaledwie,(inni twierdzą,że aż), 52, a na osiedlu ktorym mieszkam, mieszka 4oooo tysięcy ludzi, więc możecie sobie wyobrazić, co się dzieje. Istna "walka o ogień, przepraszam, o miejsce. .Siedzę, nasłuchuję, notatnik i długopis, spoczywają w kieszeni, gotowe do użycia, nie warto mnie wtedy zaczepiać, wstępuje we mnie "zły duch", który wybuchając we mnie, powoduje powstawanie takich jak ten, tekstów.

Podchmielona malpica z Somalii

serfowała na wezbranej fali.
Tak się na niej bujała,

że ochoty nabrała

na oralny sex z dorszem z Bali.

Tak to czasami bywa z weną, przychodzi w najmniej spodziewanym momencie, często w niezbyt ciekawych okolicznościach, no i w miejscu publicznym, jakim jest tramwaj. :-) Niezbadane są ścieżki, ktorymi wena chadza.:-)

Zastanawialiście się, jak powstaje limeryk...

2008-10-11T13:40:00.000-07:00

... wlaściwie trudno powiedzieć, można je pisać przy wielu okazjach i w różnych okolicznościach. Ten który dzisiaj pozwolę sobie opublikować, powstał na kanwie opowiadania przez moją koleżankę w pracy, jednego z filmów o agencie OO7. Jej barwna i złozona opowieść zainspirowała mnie, do napisania następującego tekstu :

Spotkała Jamsa Bonda w Karczewie
zgorzkniała agentka KaGieBe.
Gdy ten wyjął broń ostrą,
trafiła go ripostą;
lepiej wstrząsaj, nie mieszaj, pojebie.

O innych okolicznościach, inspirujących mnie do pisania limeryków, napiszę w najbliższym, bliżej nieokreślonym czasie, być może jutro. {:-)}

Żeby nie być gołosłownym...

2008-10-09T10:18:00.000-07:00

... próbka mojej twórczości, tej najświeższej, bo z dnia dzisiejszego. /:-)/

Nie wiedząc czemu, mój zdezelowany radioodbiornik, nastawił się na częstotliwość radia, które ma swoją siedzibę w Toruniu. Katolickie radio w każdym domu, konkretnie jedna z cyklicznych audycji tej radiostacji, spowodowała nagły przypływ weny twórczej, ktorej efektem jest ten

limeryk:

Dziennikarka z Radia Maryja

barwą głosu słuchaczy podbija.

Jej jedynym problemem

jest co tydzień, w niedzielę,

stwierdzić w lustrze, czy jeszcze ma ryja.

Limerysta za trzysta....

2008-10-09T09:53:00.000-07:00

... zaczyna swoją działalność. Nie będę się rozpisywał na swój temat, bo i po co. Jak ktoś ciekawy, zapyta. Ja odpowiem, na wszelkie pytania. Piszę i pisać będę, dopóki choć jeden czytelnik będzie otwieral mój blog. Wstawiajcie swoją twórczość. Obiecuję każdemu kto napisze na moim blogu jakąś, krotką rymowaną formę, limeryk-dedykację z autografem :-), wysłany pocztą:-) Do pracy rodacy, niech Wam pióra, lekkimi będą, może powstanie coś ciekawego, zobaczymy!